Legolas

GotLink.pl darmowa bramka
darmowa bramka sms orange
Zdrowe Zioła alveo
Humor
książki

otworzył oczy. - Obieży¶wiat to zbyt skromne przezwisko, synu Arathorna - powiedział. - ja bym cię raczej nazwał Skrzydlatym. O tym marszu trzech przyjaciół bardowie powinni ¶piewać pie¶ni podczas rycerskich uczt. W niespełna cztery doby przemierzyli¶cie nogami czterdzie¶ci pięć staj. Dzielny jest ród Elendila! Teraz jednak powiedz mi, Aragornie, czego ode

Rohanu z groĽnym pomrukiem zacie¶nili kr±g wokół cudzoziemców i nastawili włócznie. - Obci±łbym ci głowę razem z brod±, mo¶ci krasnoludzie, gdyby nieco wyżej sterczała nad ziemi± - rzekł Eomer. - Gimli nie jest tu sam! - zawołał Legolas; ruchem szybszym niż tchnienie napi±ł łuk i założył strzałę. - Zginiesz, zanim twój miecz

parę razy do roku, czasem raz na wiele lat. Zawsze był zwiastunem niezwykłych zdarzeń, a jak teraz niektórzy twierdz±, przynosił nieszczę¶cie. To prawda, że od ostatnich jego odwiedzin tego lata sypnęły się na nas niepowodzenia. Wówczas to zaczęły się kłopoty z Sarumanem. Przedtem zaliczali¶my go do naszych przyjaciół, lecz przybył

noszę tytuł Trzeciego Marszałka Riddermarchii. - A więc, Eomerze, synu Eomunda, Trzeci Marszałku Riddermarchii, przyjmij od krasnoluda Gimlego, syna Gloina, przestrogę i nie rzucaj na wiatr niewczesnych słów. Oczerniasz bowiem tę, której piękno¶ci nawet wyobrazić sobie nie umiesz. Tylko przez wzgl±d na słabo¶ć umysłu można cię usprawiedliwić. Eomerowi oczy rozbłysły, a jeĽdĽcy

Eomer w języku Rohanu. - Chcę porozmawiać z nimi sam. Niech mój eored zbierze się na ¶cieżce i przygotuje do odmarszu w kierunku Brodu Entów. Mrucz±c co¶ pod nosem Eothain oddalił się i przekazał rozkaz oddziałowi. Po chwili Eomer został sam z trzema wędrowcami. - To, cos mi rzekł, Aragornie, zdaje się

opadnie. Eomer podniósł miecz i sprzeczka skończyłaby się krwawo, gdyby Aragorn z ręk± wzniesion± nie skoczył między przeciwników. - Wybacz, Eomerze! - krzykn±ł. - Zrozumiesz gniew moich przyjaciół, gdy ci opowiem nasz± historię. Nie żywimy złych zamiarów, nie chcemy skrzywdzić Rohanu i jego mieszkańców ludzi ani koni. Czy zgodzisz się wysłuchać mnie,

kto wymyka się z jej sideł. Dziwne czasy! Jeżeli u niej jeste¶cie w łaskach, zapewne także snujecie sieci i rzucacie czary. - Nagle zwrócił zimne spojrzenie na Legolasa i Gimlego. - Czemuż to nie odzywacie się, milczkowie? - spytał. Gimli wstał, mocno zaparł się na rozstawionych nogach; rękę zacisn±ł na trzonku

potem wiele mil przepłynęli¶my Wielk± Rzek± aż do wodogrzmotów Rauros. Tam wła¶nie Boromir poległ z r±k tych samych orków, których wy¶cie dzisiaj rozgromili. - Same żałobne wie¶ci przynosisz nam, Aragornie! - wykrzykn±ł Eomer z rozpacz±. - ¦mierć Boromira to cios dla Minas Tirith i dla nas wszystkich. Mężny to był rycerz,